มนุษย์เราเกิดมาเพื่อ "ใช้ชีวิต" และ "รอยคอยใครบางคน"

ใครบางคน...ที่มีความคิดสอดคล้องกับเราพอดิบพอดี
และ...ใครบางคน...ที่อยากมีลมหายใจ ไว้เพื่อยืนอยู่ข้างๆ เราตลอดไป

ฉันเคยได้ยินว่า... "ใครบ้างคน" นั้น หมายถึง "ครึ่งหนึ่งของชีวิต"
ที่ถ้าหากเราตามหาเจอ...ชีวิตที่เหลืออยู่ของเราก็จะ "ไม่เงียบเหงา"
ที่ถ้าหากเราตามหาเจอ...ชีวิตที่เหลืออยู่ของเราก็จะ "อบอุ่น" และ "ปลอดภัย"

ใช้ชีวิตและรอคอยใครบางคน ต่อไปด้วยรอยยิ้มเถอะนะ
อย่าคิดว่าตัวเองไม่มีใคร...
เพราะเธอยังมี "ใครบางคน" ให้รอคอย

ดีเพียงใด ที่ได้ยืนข้างเธอ ได้พูดได้คุยได้พบได้เจอ ได้ใกล้ชิดกันดีเกินพอ กับคนอย่างฉัน ความรักในใจคงไม่พูดมัน ไม่ให้สร้างปัญหาใจเธอมีเจ้าของ คงต้องโทษที่พรหมลิขิต ให้ฉันมีสิทธิ์แค่รักเธอผิดเวลา*ได้แค่เพื่อนก็ดีเท่าไหร่ แม้จะได้แค่เพียงใกล้กัน ใครคนนั้นคงไม่ว่าช่วยไม่ได้ถ้ารักเขาก่อน ฉันต้องซ่อนอาการมากมายไม่ให้เธอรับรู้ได้(จากสายตา) ใครเป็นใครเข้าใจและรู้ตัวถ้าเขายังอยู่เธอไม่ต้องกลัว จะไม่วุ่นวายได้มองเธอ ยังเจอกันได้เท่านั้นก็พอ ไม่ขออะไร ไม่ต้องให้กลับมาแค่นี้ก็เหมาะสม คงต้องโทษที่พรหมลิขิตให้ฉันมีสิทธิ์แค่รักเธอผิดเวลา

สำหรับวัน เวลา ของชีวิต ที่ดำเนินไป
.
มีผู้คนมากมายเดินผ่านเข้ามาในเส้นทางชีวิตของเรา
.
บางคนเข้ามาแล้วก็เดินจากไป
.
บางคน นำความรู้สึก ดีดี มากมายมาให้
.
บางคน เข้ามา และนำความหวงใยจากคุณกลับไปด้วย
.
สำหรับบางคน ...... ที่เข้ามา ในเส้นทางชีวิตของฉัน
.
สำหรับบางคน .......ที่ฉันมอบความหวงใยให้
.
สำหรับบางคน ....... ที่ผูกพันกัน มากกว่าคำว่า คนผ่านทาง
.
สำหรับบางคน ........ ที่เหมือนคนรู้จัก แต่ไม่รู้จัก
.
คุณ...ได้รับความห่วงใยจากฉัน ทุกวัน
.
แม้ว่าในวันนี้ เรา จะเหมือนคนรู้จัก ที่ไม่รู้จักกันแล้ว
.
แต่ความห่วงใยจากฉัน มันยังทำหน้าที่ ที่ฉันมอบให้
.
มันจะคอยเฝ้ามองคุณอยู่ในที่ ของมัน
.
หากวันใดคุณรับรู้ถึงความห่วงใยที่ฉันมอบให้
.
ขอให้คุณช่วยรับมันไว้ เพราะมันคือความรู้สึกห่วงใย ที่มาจากใจจริง ๆ
.
.